و ٥ روزي كه اين مريضي نكبتي رو تحمل مي كنم، صبح ها استفراغ، ظهر و عصر درد شديد ، تير كشيدن دلم،

شب هام باز درد هاي نواساني و اسهال...

+حتي دوس ندارم بگم مريض شدم، اين تنهايي نميزاره...

الان گذشته نیست . حال منم خوب نیست.

قبل این یه علی بود که بود . یه خانواده که سن و رفتارت براشون سوال نبود و قبولت داشتنت. یه سارو بود که دیدنش حالم خوب می کرد. یه چاردیواری امن به جز خونه داشتم.‌ چندتا دوست با مرام…
این حال نکبتی الان من، اثر از دست دادن تک تک اینا توی یه سال گذشته ست.
دوستام بزرگ شدن ، با همراهاشون سفر می رن بیرون می رن تهران زندگی می کنن سرکار میرن .. دیه اونی نیست که باید باشه… حق میدم بهشون جز حالِ خوب چیزی براشون نخواستم.
چاردیواری هم با دست کلید بخشیده شد به کسی دیگه که حس راحتی کنه. سارو تقدیم به کسی دیگه شد، که مدیریت بشه. تمام آرزو هام و افکارم واسه کارای بعدی بخشیده شدن به کسی دیگه و من باید کار خودمو بکنم و نظراتم شدن دخالت…بعد همه اینا من سکوت کردم، کاش می فهمیدید چقدر قرار شد دیگه نباشم…
علی رفت . رفته پی برنامه های خودش … از صبح تا نیمه شب.
هر وقت هم بخای حرف بزنی باید وقت بگیری بری دفترش. کاش یادش بیفته سه دفعه ای رو که گفتم علی وقت داری بیام باهات حرف بزنم یادش بیاد. حال نداشت … عصبانی بود… حوصله نداشت … خوابید بعد بیدار شد گفت: کارت مهم بود؟ دوباره باید وقت بگیرم برای درد دل!
نتونستم برای قلب شکسته شده ام (یگانه) براش صحبت کنم ، چون با شروع حرفام تنها چیزی که می گفت این بود  «که دیدی من چقد خوب رفتار کردم... حال کردی من چقدر باشعور بودم…» و من تمام جملات بعدی رو توی گلوم قورت می دادم… 
علی نیست وقتی هم هست نمیخاد حرفامو بشنوه مدام میگه : بیخیال از مامان بابا نگو… تورو خدا الان بیخیال این حرفا …میشه خواهش کنم از این آدم حرف نزنی جلو من … داری غز می زنی راجع این آدم ها … میشه از کار حرف نزنی … تو کار خودتو بکن کار به چیزای دیگه نداشته باش…و عه دوست دیه بیخیال ول کنا …

به این فکر نکرد که دنیای من ساخته شد بود از علی و خانواده و سارو و فکر آینده و همین ۵ تا ادم دورم. ولی ننننننننباید راجع هیچ کدوم با علی صحبت می کردم چون عصبانیش می کرد…  حتی نمیشد به عنوان نردیک ترین دوست اتفاقات براش تعریف کرد چون عصبانیش می کرد.
چی می گفتم دیه ؟ مگه دنیای من آدم های دیه ام داشت؟ چی می گفتم از علت گرمایش زمین؟ هر بار پرسید که چه خبر چی می گفتم ؟؟؟ چی ؟ وقتی نباید از آدم ها و اتفاقات دورم باهاش حرف بزنم!!

ماه ماه ها همین طور گذشته و داره می گذره ، و تعجب می کنه من چرا حرف نمی زنم.
میدونی 
یه دورانی هست حالِ آدم خوب نیست، حال خراب ِ واقعی ،‌اصن حالت خوب نیست.

وقیح نیست ، ولی بی پروا میتونه زن باشه با تمام حسِ زنانگی.

و 

دوباره می نوبسم .

که انگار دارن آپولو هوا می کنن،

کی وقت کردی اینقدر نچسب بشی!

برام مهم نيست كه چيكار مي كني،

ولي مهم بود كه اهميت بدي اونم زيااااااد.

میشه مشکلت رو بگی؟

-گفتنی نیست.

+تو بگو

ـگفتنش نه حلش می کند ، نه آرومش می کنه . به احتمال زیاد یه حس ناجورِ هم بهش اضافه کنه.

+ حالا بگو 

- اذیتم ، از عدم تماس.

+ها؟

-از نداشتن حس خوب برای لمس کسی، نمیخام حد بگم براش... من از همین حد خسته شدم.

حرفم آزادی احساسی و رفتاری حتی برای لمس دست... نزدیک و بی قید نفس کشیدن... 

برای تکیه دادن بی عذاب وجدان ... حرفام خیلی جسمانیه ولی اذیتم می کنه. 

همه چی رو نمیشه با سرپوش احساس ماست مالی کنی می فهمی؟

من خیلی وقته بچه نیستم، می فهمی چی می گم؟

+آره خب همه همین جوری ان. شرایط اینجوریه دیگه.

- دیدی نمی فهمی ، میتونی برام حلش کنی؟ میتونی راه حل بدی؟ میتونی بگی خسته نباشم؟

+...

-میشه بری بیرون؟ میخام تنها باشم ولی تو فکر کن قیافه می گیرم.

*می فهمی که نمیشه گفت؟

ولی بعد ۲۵ سال،

داشتن یه همراه که بتونی بدون عذاب وجدان و فکری بتونی تنگ بغلش کنی.

چقدر خواسته بی منطقیه؟

چقدر دیگه باید شب ها دستامو مشت کنم؟

دیگه نمی تونم  

صبح با تهوع ، جوش های کمر و لرزش پا و دستم...

+کاش یکی بیشتر بود.

+ بنده از فضا اومدم ، نمی تونم ناراحت باشم یا خسته یا...

هر وقت بی حوصله و کم حرفم یعنی مسخره بازی دارم در میارم و ادا اطوار و قیافه گرفتن...

ببخشید از کراش قدیمی تون به طور صحیح خدافظی نکردم لابد به نشانه اعتراض رفت...

مگر چقدر می توان مبارزه با خود را ادامه داد؟

من اما همان مادر قاتل بودم. قاتل باورهای عزیزم.مادری که شب گس جنگ فرزندانش را تک به تک تنگ در آغوش گرفت و چشمانشان برای ابدی شدن بست.

باور هایی که عاشقانه پرورده بودمشان، همان هایی که با دلِ خون بزرگشان کرده بودم . من حتما مادر خوبی نبوده ام.

اگر دوست قدیمی ام را دیدید سلام من را به او برسانید و از طرف من به او بگویید از پس این دنیا برنیامد بگویید طعم تلخ این زندگی بیش از خواب های شیرینش بود.

به او بگویید یک روز به آسمان نگاه کرد و برای آرزویی در دل داشت، قلبش تیر کشید.

بگویید یک شب خدا و تمام آسمانش را لعن و نفرین کرد، بوسید و لب طاقچه گذاشت که خاک بخورند. من از دروغ نترسیدم. من از حقیقت تلخ این دنیا ترسیدم از روزی که باید باور می کردم بازی هایشان را . موفقیت های بی رحمانه شان را.

اما می دانی تو بترس. از مرگ، از پیری، از ناتوانی، از تنهایی، از بیکاری، از نداری، از ازدواج بی فرجام، از حرف مردم، از عذاب خدا، ‌از گناه  از تمام چیزهایی که ترس برایشان وجود نداشت بلکه ساخته شد.

اما تو بترس.

تنهایی ها عمیق اند

عمیق

مثل صورت مردگان.

حلزون ها چقدر تنهایند

به جز آشیانه ی خود همراهی ندارند.

تنهایی ها عمیق اند،آشیانه ی کوچکم!

و تو در خاموشی هایم می درخشی

در آتش و روشنی می درخشی

و من آن قدر دوستت دارم

که فراموش می کنم

زندگی

با بلعیدن زندگان است تنها که ادامه دارد.

شمس لنگرودی

خائن نباش،

مردِ بیش بین من.

بابا دلار شده ۹ تومن ما مجبوریم به خودمونم گیر بدیم این وسط! دیدی هیچی نشدی؟ دیدی دیر شد نرفتی! همه آمریکان... هه! بد بخت! گفتم بخرما! ریدم تو این شانس! چند سالت شده؟ چی داری؟ اصلا خاک تو سرت... هیچوقت موفق نمیشی!!! دو سر گهی

اگر سرباز بازگشته ، برای پیروزی جنگ سرافراز بود ، بدان برای مردن چیزی بیش از مرگ نیاز است.