#sarocoffee

این کافه ماست.

اینو فقط خودم میفهمم.

اول ببین خودمان

"آدم های حساس" را تعریف کنیم. افرادِ جزئ بینی که توقع بالایی دارند و تقریبا بابت هر چیزی حتی عبور مورچه از روی دیوار، روح و روان آن ها تحریک می شود .

برگردیم به تحلیل مان ، در نظر بگیریم که در میانه زندگی اتفاقی افتاده است ( یک حادثه نچندان مشدَد) مثلا شخصی دو بار تلفن را بر روی آنان رجکت کرده است و بعد ها هم توضیح و عذرخواهی بابتش انجام نداده است، عکس العملی که من پیش بینی می کنم : در ابتدا سریعاااااا بهشان بر می خورد و مسئله را به خودشان می گیرند سپس کمی عصبانی شده و شروع به ساخت دادگاه های ذهنی می کنند و در ان معمولا کسانی را محکوم و تبرئه می کنند . در قسمت دوم شروع به سردی رابطه و کمی کنایه می کنند تااااا طرفشان با پای خودش بیاید قضیه رجکت را بگوید. بالاخره به حول و قوه الللللهی یکجوری یک روزی مسئله باز شد در جواب عذرخواهی و توضیح هم کیش شان به اکراه یه "خواهش می کنم"، " اشکالی ندارد" ...را می گویند.

سپس باز می گردند به روز اولشان ، با این تفکر که من انسان فداکاری هستم و این رفتار سر بستهِ من نشاااان از متاااانت و شعووور بالای بنده است . با این حرکت توانسته ام هم نارضایتی ام را بیان کنم هم طرفم را ببخشم. 

 آدم های حساس را هر چیزی ناراحت می کند و خب نمی توانند بابت هر مسئله غررررررررر بزنند و گله و شکایت بکنند با خودشان فکر می کنند که بهتر است گذشت کنم و چیزی نگویم. از این بابت سر هر اتفاق سکوت کرده با توهم ِ اینکه "من آدم خوبه یِ داستان هستم که با سکوت و گذشت مسئله را فیصله داده ام" جلو می روند.

اخطار بدهم که نهایتا اینطور می شود که ادم های حساس و پَرتوقع همواره فک می کنند خیلی فداکارر و مظلوم و کوتاه بیا هستند در صورتی که اگر آن ها را زیر و رو کنید میبینید که اشتباه و نااراحتی های چند سال پیش را هم دقیق یادشان است و هنوز آن ها را سر اتفاق در ذهنشان مرور می کنند و موثرانه در رفتارشان شرکتش می دهند.

من الله توفیق سالار ها، نظرهاتون رو بگید لطفا

نیستی اما هنوزم اینجایی.

زمانی که حس کردید نمی خواهند صحبتی را ادامه بدهند و نمی خواهند حتی کمی بیشتر بایستند تحمل کنند  ایمان بیاورید که دیگر دوستتان ندارند. می خواهند دوستتان داشته باشند ولی نمی توانند. میخواهند دوستتان داشته باشند ولی فقط وقت که با آنها خوشحال باشید نه گله مند. می خواهند دوستتان داشته باشند ولی بدون برخورد، بدون کشمکش. می خواهند دوستتان داشته باشند اما فقط تا جایی که از خودشان مایه نگذارند . 

من از او نخواستم برا کمک به من، قسمتی از زندگی اش یا خانواده یا کسی رو وسط بگذارد ، ولی حتی قسمتی از حوصلش رو هم خرج نکرد. این به چه معنا بود!

+جالب بود برام ، وقتی کسی به شما میگه به فکر شما ست و نگران شماست و زندگی شما براش مهمه ،ولی حوصله شما رو نداره. نگران شماست و سال ها بابت کمکی که ازش میخای بی اعتناست. من عادتا در جایگاهی که با کار بیشتر یا تلاش بیشتر کاری رو خودم می تونستم انجام بدم بابتش کمک نگرفتم ولی خیلی جالبه که جایی که نقطه ضعف شماست و بیانش می کنید بدون اینکه حس کنید کسی قراره بکوب تو سر شما بعد ها می شنوید که میگه " برای بار هزارم داری اشتباه می کنی نمیدونم چرا داری اشتباه می کتی و من نمیتونم راه حلی بدم و کمک کنم" . نمیدونم قضاوت من چقد درسته ولی این تناقض آزار دهنده ست. 

+من که از عهده جدایی های روزمره ام پس نمی آیم چه برسد به عشق ِنرسیده ای. خدا باید به هر کس، اندازه قدرتش آزمون بدهد. زیبای درون من ، عزیزِ دل، مرا با عشق نیزما.

+ دلم را تنگ کرده ای/ میدونی حبیب دلم درد نگرفت. نگران شدم چرا درد نگرفت/مدام حالمو بپرسه و بگم خوبم خوبم خوبم. خوبم؟/ تلگرام رو مسخره کردم خدا شاهده :)/ صنم جانش/ #نیک گرافی

هیچ کس هیچ کس تو این دنیا از آدمی که مستقیییییییم غیر مستقیم، زیر زیری، رووو در رووو ، نمیدونم از بغل، از کنار از وسط، موجه یا رک ...نمیدونم به هر شکلی که سر مابقی غر میزنه خوشش نمیاد. حالا دیگه خودتون می دونید دلتون میخاد اطرافیانتون تحملتون کنن یا از بودن با شما واقعااا و قلبا لذت ببرن. این دیگه توانایی شما رو میطلبه.

+ دوستدار شما کسی، که خودش غر زیاد میزنه.