وقتی سه سال پیش به خاطر آن ها خواست از علی بگذرد ،دهانش را بسته بود و با خودش گفته بود که :

ببین بچه اگر قرارِ باشد بابت این کار منتی سر کسی بگذاری انجامش نده 

او دهانش را بسته بود چیزی نگفته بود. آنطرف داستان یک عده سرکله هم می زدند و جنگ می کردند، خودکشی می کردند. و او لب های محکم تر از قبل به هم می فشرد. باب  بیشتر صحبت هایشان هم در مورد علتِ رفتار های ناشناخته علی بود بعد از آمدن یک دختر قد بلند.

صحبت ها تبدیل به جنگ می شد و ماجرا ادامه داشت، روز پشت روز ، ماه پشت ماه ...

 او سه سال از زندگی اش را تقدیم کرده بود تا همینارو بدست بیاورد. درس و کار و دعوا...

ببین بچه اگه قرار منتی بزاری نباید می کردی.

سه سال پیش با دهان بسته عزادار کسی بود و بدون هیچ تشریفاتی سیاه پوش بود. هیچ کس نبود.

همه مشغول کارها و درگیری های خودشان بودند. الان هم، درگیر کارهایشان هستند .

یکی مشغول قرارداد و صفریک و ساخت و تولیدش است، یکی هم درگیر مهمانی و رفتن یکی دیگر. می داند اگر نیاز باشد همه هستند ولی او آدم نیازخواهی نبوده و نیست. آن همه ای که اگر بخواهد هستند این را بهتر می دانند.

هجوم خواب های شبانه و ترکشِ نگاه های روزانه ، روحش را زخم خورده کرده اند. می کِشد.

اگر گمان می کنید این دست از اتفاق ها آدم ها را قوی تر و بزرگ تر می کند سخت در اشتباه هستید. این دست از اتفاق ها آدم ها پیر می کند.

او می داند می گذرد و بدانید می گذرد ، و مهم تر از آن بدانید که همه چیز می تواند بگذرد.

می داند فراموش می شود ، ولی بدانید همه افراد می توانند فراموش بشوند. 

+هرچند در نهایت او  آن ها را برای ادامه مسیر انتخاب کرده است اما این به معنی نیست که اشتباه کرده است و آن ها درست بوده اند. درست نبودید.

نبودید.

+یادمان باشد.