ما معذوریم، بعضی خودشان باعث جدایی هستند .

خر نباشید آنها دقیقا به کوچکترین ناسزا ( یا حالا سزا، ما قضاوت نمی کنیم)هم که میدهند بسیار دقیق اگاهند فقط چینقیر رک تر.

گویی وسط یقه گیری دروازه های حق جویی افراد خفن گشاد میشود و میخواهند عین واقعیت را که از شما دیده اند پوست کنده به شما تحویل بدهند 

    و اما بعد ها که میفهمند چه گندی زده اند و خودشان را چه احمقانه لو داده اند شروع میکنند به ماست مالی ، که بابا عصبانی بودم و یک چیز از دهانم خارج شد.

دعوا شد و وقتی پدر فرمودند که شناختمت و من وقت ندارم به حرفای تویِ یابو گوش کنم ، فهمیدم آنچه درخود مورد شک داشتم، مراحل را به تندی عبور کرد،و از شک با میانبری خویش را به یقین رساند.  

لبخند ها ، قهقهه ها، رژها و لب های قرمز ،برایم مترسک هایی هستند که سرد میخندند، لبخند را نمیشود دید یا نمیشود با رنگ ها  پررنگ کرد، لبخند ها را نمیشود دید، نمی توان شرطی کرد،

این رنگ ها سیاه پوشم میکنند ، عزادار یک دل سیر سکوت.

یک بسته سیگار ، من تمام امتیاز را به رقاصه ی بی تماشاگر میدهم ، 

او بود که فقط نظر را فهمید.

نفهمیدند،

این ها حرف نیستند.

امان امان امان از بعضی زهر خند ها.

منطق هم یک احساس است ، بوی تعفن این دو واژه (احساس منطق) که نمیدانم وصفی ست یا اضافی ، زندگی ام را از کوری به سرافندگی کشانده.